Ένωση Αποφοίτων ΕΣΔΔΑ

Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011

Δημόσιοι Υπάλληλοι, Παγκοσμιοποίηση και Ελληνικές Ελητείες

του Κωνσταντίνου Δ. Γεώρμα

Το προηγούμενο άρθρο μας για το κράτος στην Ελλάδα προκάλεσε μία δημιουργική συζήτηση και αυτό, μαζί με τις τελευταίες εξελίξεις περί εργασιακής εφεδρείας, μας δίνει το έναυσμα για κάποια περαιτέρω σχόλια.

Εάν κάτι έχουν καταφέρει οι δημοσιογραφικές, κομματικές και ακαδημαϊκές και επιχειρηματικές ελητείες αυτής της χώρας είναι η διασπορά του αισθήματος του φόβου στους Έλληνες. Όπως σημειώνει ο Μπαόυμαν στο βιβλίο του Ρευστοί καιροί, ο φόβος οδηγεί στην εξατομίκευση, ο φόβος οδηγεί στην αμυντική δράση. Αυτά τα αισθήματα μαζί με την σταδιακή απόσυρση ή περιορισμό της συλλογικής ασφάλειας, που εκπροσωπείται και υλοποιείται από το κράτος, αποστερεί την συλλογική δράση από μεγάλο μέρος από την παρελθούσα ελκυστικότητά της και υπονομεύει τα κοινωνικά θεμέλια της κοινωνικής αλληλεγγύης[1].

Ακριβώς αυτός ήταν και είναι ο στόχος των πολιτικών που εκπορεύονταν από διεθνή κέντρα όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Κεντρικός στόχος τους ήταν η επίθεση ενάντια στο κράτος (εννοείται το κράτος των «υποτελών», όχι των κυρίαρχων του κόσμου). Σήμερα, στην Ελλάδα, βιώνουμε μία ανευ προηγουμένου προσπάθεια να εφαρμοστούν αυτές οι πολιτικές. Κεντρικός πυρήνας όλων αυτών των πολιτικών είναι βέβαια η επίθεση στο δημόσιο τομέα και τα δημόσια αγαθά.

Ένα από τα κεντρικά επιχειρήματα της Ελληνικής ελητείας, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, τον κ.Μητσοτάκη, τον κ. Μάνο, δημοσιογράφους όπως οι κ.κ. Παπαδημητρίου, Σπανού,, η κ. Ξαφά, ο Δασκαλόπουλος του ΣΕβ, το ΕΒΕΑ, ο κ. Πελαγίδης, ο κ. Σαχινίδης και ο κ. Λοβέρδος είναι το μεγάλο μέγεθος του δημόσιου τομέα, και κατά συνέπεια οι υπέρογκες δαπάνες του.

Ας δούμε λίγο τι λένε τα στοιχεία επί του θέματος[2].

Δημόσιες δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ
	2000	2005	2008	2010
ΕΕ-27	-	-	46,9	50,8
Ευρωζώνη	-	-	47,0	50,5
Ελλάδα	46,7	43,8	49,6	49,6
Πορτογαλία	44,6	47,8	44,6	50,7
Ιταλία	46,9	48,2	48,9	50,6
Γερμανία	48,4	46,7	43,8	46,6
Αυστρία	53,3	49,6	49,2	53,0
Δανία	57,7	52,7	51,9	58,0
Σουηδία	54,1	56,4	51,7	52,7
Γαλλία	52,9	53,9	52,8	56,2
Φιλανδία	48,6	50,7	49,3	54,8

Από τα παραπάνω προκύπτει, ότι οι δημόσιες δαπάνες η Ελλάδα είναι λίγο πολύ στον Ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Οπότε αναδύεται το ερώτημα που οφείλεται πραγματικά το πρόβλημα της χρηματοδότησης του δημόσιου τομέα. Πιστεύουμε ότι ο παρακάτω πίνακας απαντά, σε μεγάλο βαθμό σε αυτό:

Δημόσιες δαπάνες, φόροι, δημόσια ελλείμματα ως ποσοστό του ΑΕΠ σε Ελλάδα και ΕΕ-15 (μέσος όρος 1995-2009)
	ΕΕ15	Ελλάδα	Διαφορά
1. Δημόσιες δαπάνες/ΑΕΠ	47,8	45,3	-2,5
2. Δημόσια έσοδα/ΑΕΠ	45,5	39,3	-6,2
3. Δημόσιο έλλειμμα/ΑΕΠ	-2,8	-6,0	+3,2
Δημόσιες δαπάνες/ΑΕΠ
4. Μισθοί δημοσίων υπαλλήλων/ΑΕΠ	10,8	10,9	-
5. Δαπάνες εκπαίδευσης/ΑΕΠ	5,2	2,9	-2,3
6. Δαπάνες υγείας/ΑΕΠ	6,4	4,4	-2,0
7. Δαπάνες κοινωνικής προστασίας/ΑΕΠ	18,8	17,2	-1,6
8. Τόκοι δημοσίου χρέους/ΑΕΠ	3,6	6,6	+3,0
9. Γενικές δαπάνες κυβέρνησης/ΑΕΠ	7,1	10,6	+3,5
10. Άμυνα/ΑΕΠ	1,6	2,6	+1,0
Φόροι/ΑΕΠ
11. Συνολικά έσοδα από φόρους και εισφορές στην κοινωνική ασφάλιση/ΑΕΠ	41,3	34,1	-7,2
12. Φορολογικά έσοδα/ΑΕΠ	27,2	21,2	-6,0
13. Σύνολο (πραγματικών και τεκμαρτών) εισφορών στην κοινωνική ασφάλιση/ΑΕΠ	14,3	12,9	-1,4
14. Φόροι επί εισοδήματος, πλούτου κ.λπ./ΑΕΠ	13,2	8,0	-5,2
15. Φόροι εισοδήματος/ΑΕΠ	12,3	7,6	-4,7
16. Φόροι προσωπικού εισοδήματος/ΑΕΠ	9,7	4,5	-5,2
17. Φόροι κερδών Α.Ε./ΑΕΠ	2,8	2,9	-
18. Έμμεσοι φόροι/ΑΕΠ	13,7	13,0	-0,7

Πηγή: Θανάσης Μανιάτης, Η δημοσιονομική κρίση και ο κοινωνικός μισθός στην Ελλάδα

Συνεπώς ένα βασικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι ενώ οι δημόσιες δαπάνες βρίσκονται στο μέσο όρο της ΕΕ, τα φορολογικά έσοδα υπολείπονται κατά πολύ. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά ότι το 2009, χρονιά που τα δημόσια έσοδα υπολείπονται περίπου κατά 6 μονάδες σε σχέση με τον μέσο όρο των ΕΕ-15.

Ας δούμε τώρα και την συζήτηση αναφορικά με τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μετά την «απογραφή», προέκυψε ότι ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων ανέρχεται σε 499.722, και μαζί με τους ένστολους αγγίζουν τις 668.158. Είναι αυτοί πολλοί ή λίγοι; Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (στοιχεία διαφορετικών ετών ανά χώρα, από το 2006 ως το 2009), η Ελλάδα αναλογικά έχει περισσότερους εργαζομένους σε κρατικούς φορείς από: το Λουξεμβούργο με 11%, την Πορτογαλία, με 13%, τη Γερμανία και την Ιταλία με 14%, την Ισπανία και λιγότερους από: τη Φινλανδία με 26%, την Ολλανδία με 27%, τη Γαλλία με 29%, τη Δανία με 32%, και τη Σουηδία με 34%.

Η οικονομική παγκοσμιοποίηση, μας λέει η Σάσεν, συνεπάγεται ένα σύνολο πρακτικών που αποσταθεροποιούν εκείνες τις πρακτικές που θεσπίζουν την κυριαρχία του εθνικού κράτους[3]. Αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα, η τραγωδία που βιώνει ο Ελληνικός λαός είναι η «εξαέρωση» του αυτόνομου ρόλου το κράτους, η λειτουργία του ως ένα μέσο που εκφράζει συμφέροντα πέρα από αυτά των ελίτ. Οι Ελληνικές ελητείες, τα τελευταία τριάντα χρόνια υπονομεύουν συστηματικά τις λειτουργίες του δημόσιου τομέα μέσα από την κομματοκρατία, την καλλιέργεια του ρουσφετιού, την μιζαδόρικη λογική, την υπονόμευση κάθε έννοιας αξιοκρατίας, την χρήση «συμβούλων» και εταιρειών συμβούλων, έτσι ώστε και μίζες να διασφαλίζουν, και πελατειακούς δεσμούς να δημιουργούν, αλλά και να περιθωριοποιούν δημοσίους υπαλλήλους που διέθεταν επίπεδα ικανοτήτων τα οποία εν δυνάμει αποτελούν κίνδυνο για όλα τα παραπάνω. Μέσω από αυτές τις στρατηγικές στράφηκαν πλήρως εναντίον της ίδιας της κοινωνίας στην εναγώνια προσπάθειά τους να κρατήσουν την εξουσία τους. Η ταύτισή τους με τα συμφέροντα των φορέων της παγκοσμιοποίησης είναι απόλυτη. Ο κ. Λοβέρδος, με την γνωστή αμετροέπειά του, ήδη στέλνει μηνύματα προς τα νέα αφεντικά του, ότι θα τους είναι ένας πιστός και υπάκουος γενίτσαρος. Έτσι, ενώ από τη μία βολεύει κατά δεκάδες συνεργάτες του και συγγενικά πρόσωπα στο δημόσιο, από την άλλη το κατακεραυνώνει.

Η Ελλάδα σήμερα βιώνει πραγματικότητες που οι χώρες του Τρίτου κόσμου έζησαν τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, όταν μέσα από τις παρεμβάσεις οργανισμών όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, υποστηρίχθηκαν εγχώριες ελίτ οι οποίες στράφηκαν εναντίον των συμφερόντων του εγχώριου πληθυσμού. Από αυτή την άποψη δεν είναι διόλου τυχαία τα χειροκροτήματα προς τον κ. Παπανδρέου από τους βιομηχάνους της Γερμανίας ή οι διθυραμβικοί τόνοι για την «ηγετική του προσωπικότητα» από μέρος του γερμανικού τύπου.

Το διακύβευμα είναι ιδιαίτερα υψηλό. Σήμερα, όπως τονίζει ο Τζέφρευ Ζάκς[4], «Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να προωθήσουν την υψηλής ποιότητας εκπαίδευση, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι νέοι θα είναι προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν τον παγκόσμιο ανταγωνισμό.
Θα πρέπει να αυξήσουν την παραγωγικότητα με το να δημιουργούν σύγχρονες υποδομές και να προωθούν την επιστήμη και τις τεχνολογίες». Επιπλέον, ένας σημαντικός ρόλος των κυβερνήσεων είναι το να θέτουν ρυθμιστικούς κανόνες σε τομείς της παγκόσμιας οικονομίας όπως ο χρηματοοικονομικός και ο περιβαλλοντικός.

Συνεπώς, σήμερα το ζήτημα δεν είναι το εάν οι δημόσιοι υπάλληλοι θα είναι μόνιμοι, διυπουργικοί ή ότι άλλο. Το κύριο ζήτημα σήμερα, ιδιαίτερα λόγω της κρίσης, είναι να λειτουργήσει το δημόσιο, να παράσχει υπηρεσίες, να διασφαλίσει τα δημόσια αγαθά. Σήμερα, το κύριο πρόβλημα για την κατάντια του δημόσιου είναι πολιτικό, όπως πολιτικό είναι το πρόβλημα της χώρας: πουλημένες ανθελληνικές ελητείες, πασικικής λογικής και πρακτικής, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι αυτό που είπε και η συμβουλευτική εταιρεία του κ. Μπέργκερ: μηδενικό δημόσιο. Όσοι έχουν ακόμα αυταπάτες και περιμένουν από τις υφιστάμενες ελητείες να διαμορφώσουν ένα πραγματικά λειτουργικό δημόσιο, τους ενημερώνουμε ότι το πάρτυ της ιδιωτικοποίησης –και των αντίστοιχων μιζών βέβαια- του δημοσίου έχει ήδη αρχίσει. Σε λίγο η μονιμότητα του δημοσίου δεν θα αποτελεί πλέον θέμα για τον απλό λόγο ότι δεν θα υπάρχει δημόσιο. Ήδη δρομολογούνται εξελίξεις όπως τα φορολογικά να τα διαχειρίζονται ιδιωτικές εταιρείες, η εκπαίδευση θα είναι ιδιωτική, η κοινωνική ασφάλιση θα παραδοθεί στις ιδιωτικές ασφαλιστικές, το νερό και το ηλεκτρικό θα είναι ιδιωτικοποιημένα, ενώ για την πρόνοια θα υπάρχουν τα ΜΚΟ!

[1] Ζίγκμουντ Μπάουμαν, Ρευστοί καιροί. Η ζωή στην εποχή της αβεβαιότητας, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα, 2009.

[2] Τα περισσότερα στοιχεία είναι από επεξεργασία του κ. Θανάση Μανιάτη στο Θανάσης Μανιάτης, «Η δημοσιονομική κρίση και ο κοινωνικός μισθός στην Ελλάδα», παρουσίαση στην ημερίδα της Τράπεζας της Ελλάδος Κοινωνική πολιτική και κοινωνική συνοχή στην Ελλάδα σε συνθήκες κρίσης, Αθήνα, 13 Μαΐου 2011. Επιπλέον στοιχεία από το European Commission, Public finances in EMU, 2011.

[3] Σάσκια Σάσεν, Κοινωνιολογία της παγκοσμιοποίησης, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα, 2011, σελ. 115.

[4] Jeffrey Sachs, Η τελευταία ευκαιρία της μεσαίας τάξης, Euro2day, 5.10.2011.

Πολυνομοσχέδιο: η προσπάθεια για την επανασύσταση του πασοκικού κράτους

του Κωνσταντίνου Δ. Γεώρμα

Δρ. Κοινωνιολογίας – συγγραφέα

Σήμερα, η Ελλάδα και οι Έλληνες αποτελούν το υποκείμενο ενός μακροσκοπικού οικονομικού και κοινωνιολογικού πειράματος, με εμπνευστές τα υπολείμματα νεοφιλελεύθερων και ολοκληρωτικών πεποιθήσεων διεθνών οργανισμών, όπως το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ και οι νεοφιλελεύθεροι θύλακες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Φορείς υλοποίησης αυτού του πειράματος είναι ένας εσμός με επικεφαλής τον κ. Παπανδρέου, με κοινή ψυχοσύνθεση και ιδεολογική κατεύθυνση. Η Πασοκική ελιτεία διαπνέεται από ένα κράμα ναρκισσισμού, μεγαλομανίας, μίσος ενάντια στον εαυτό, πάθος με τη διασημότητα (γι’ αυτό και τους βλέπεις από το πρωΐ έως το βράδυ στα κανάλια και στις συναντήσεις με τους …διεθνείς ηγέτες έστω κι αν αυτοί τους ρίχνουν φάπες …). Επιπλέον, κύριο χαρακτηριστικό του ναρκισσιστικού χαρακτήρα είναι η απαξίωση των άλλων. Από εκεί προκύπτει και το μίσος ενάντια στο λαό.

Όλα τα παραπάνω τα αναφέρουμε γιατί το τα νέα μέτρα που παρουσιάστηκαν με το πολυνομοσχέδιο, που βασικά αποτελεί την δεύτερη φάση του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος, χαρακτηρίζονται από μία σαδιστικής υφής διάθεση απέναντι στο σύνολο σχεδόν του Ελληνικού πληθυσμού. Εδώ θα σχολιάσουμε κάποιες πλευρές που αφορούν τον δημόσιο τομέα.

Με στοιχεία εμπνευσμένα τόσο από το ΔΝΤ και τον ΟΟΣΑ (τους οποίους πληρώνουμε και τους δύο), από τους συμβούλους του κ. Ρέππα και τον πίσω από μία σειρά σαδιστικής έμπνευσης μέτρα κ. Πλασκοβίτη, το Μεσοπρόθεσμο ΙΙ έχει μία πολλαπλή στόχευση.

Κατ’ αρχάς, αποτελεί το έναυσμα για την πλήρη εξόντωση του δημόσιου τομέα στην χώρα και κατά συνέπεια και των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό το κατορθώνει τόσο μέσα από την από 30% έως 50% μείωση του εισοδήματος του συνόλου των δημοσίων υπαλλήλων (ο κ. Βενιζέλος για μία ακόμα φορά αποδεικνύεται φαύλος και αερολόγος).

Κατά δεύτερον υποτάσσει το οποιοδήποτε ανεξάρτητο και με δεξιότητες προσωπικό είχε ενταχθεί στην δημόσια διοίκηση τα τελευταία χρόνια. Από αυτή την άποψη, το δημοσιονομικό όφελος έχει πολύ μικρότερη πολιτικά σημασία από το πολιτικό όφελος. Τι εννοούμε με αυτό; Είναι σαφές ότι το κύριο δημοσιονομικό «όφελος» θα επέλθει με την δεύτερη φάση της εφεδρείας. Τώρα, αυτό που επιτυγχάνεται με το παρόν νομοσχέδιο είναι τα εξής:

Διώχνονται είτε μέσα από εκβιαστικά διλλήματα της εφεδρείας προωθούνται στην επιλογή της συνταξιοδότησης, όσοι «αντιπολιτευόμενοι» θα μπορούσαν να καλύψουν υψηλόβαθμες θέσεις στον δημόσιο τομέα. Οι γενιές που εισήχθησαν στο δημόσιο την περίοδο 1981-1989 καθίστανται κυρίαρχες. Αποφασίζουν για την εξέλιξη των υπολοίπων, κατακτούν –ανεξαρτήτως προσόντων- τις πιο υψηλόβαθμες θέσεις στο δημόσιο, έχουν τις μικρότερες απώλειες σε εισοδηματικό επίπεδο. Η εξουσία τους καθίσταται απόλυτη, καθώς όταν οι μισθοί θα φθάνουν στα όρια της εξαθλίωσης, σε αυτούς δίνεται το ολοκληρωτικό δικαίωμα από το νόμο να αποφασίζουν για το αν και ποιοί θα λάβουν τα πενιχρά επιδοματικά ξεροκόμματα που πετάει η πασοκική νομενκλατούρα.

Η επανίδρυση του πασοκικού κομματικού κράτους είναι άλλωστε ο λόγος που σύμφωνα με το νομοσχέδιο οι δημόσιοι υπάλληλοι που εισήχθησαν με αξιοκρατικές διαδικασίες και διαθέτουν περισσότερα προσόντα –όπως μεταπτυχιακά και διδακτορικά, εισαγωγή ή μέσα από εξετάσεις στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης- κυριολεκτικά σφαγιάζονται. Κάθε επιπρόσθετο προσόν –πλην της υποταγής στα κομματικά κελεύσματα- παύει να έχει κάποια σημασία για την εξέλιξη κάποιου αλλά και για το μισθολογικό του κλιμάκιο.

Είναι τόσο εξόφθαλμο το γεγονός ότι το νομοσχέδιο το μόνο στόχο που έχει είναι το βόλεμα των υμετέρων, που περιλαμβάνει την –πρωτότυπη- ομολογουμένως διάταξη ότι ο …υπουργός μπορεί με απόφαση να διορίζει προϊσταμένους και διευθυντές. Επιπλέον, δεν θα είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου άτομα με απολυτήριο λυκείου θα διαθέτουν την εξουσία να κρίνουν κατόχους διδακτορικών! Σημειώνουμε, για λόγους «στατιστικής», ότι οι διορισθέντες το 1981-1989 αποτελούν το 39% (!!) του συνόλου των δημοσίων υπαλλήλων.

Συνεπώς το συγκεκριμένο κεφάλαιο του πολυνομοσχεδίου λανθασμένα ονομάζεται «Σύστημα βαθμολογικών προαγωγών και βαθμολογικής εξέλιξης». Έπρεπε να ονομάζεται, επί το ορθότερον, «Σύστημα για την επανίδρυση του πασοκικού κομματικού κράτους».

Η Ελλάδα σήμερα βιώνει πραγματικότητες που οι χώρες του Τρίτου κόσμου έζησαν τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, όταν μέσα από τις παρεμβάσεις οργανισμών όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα, υποστηρίχθηκαν μερίδες των εγχώριων ελίτ οι οποίες στράφηκαν εναντίον των συμφερόντων του εγχώριου πληθυσμού. Από αυτή την άποψη δεν είναι διόλου τυχαία τα χειροκροτήματα προς τον κ. Παπανδρέου από τους βιομηχάνους της Γερμανίας ή οι διθυραμβικοί τόνοι για την «ηγετική του προσωπικότητα» από μέρος του γερμανικού τύπου.

Μία από τις βασικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν τότε ήταν η κατάλυση του κράτους και η ιδιωτικοποίηση του συνόλου των δραστηριοτήτων του. Το γεγονός αυτό βέβαια έχει ως συνέπεια τον περαιτέρω περιορισμό του εισοδήματος των κατωτέρων τάξεων αφού αυτές είναι αναγκασμένες να πληρώνουν για αγαθά που έως τότε θεωρούνταν ως δημόσια.

Σήμερα, είναι φανερό ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη πλήρη διάλυση του κράτους. Η συνεχής υπονόμευσή του, η διάλυση κάθε λειτουργίας του, από τις δομές όπως η «βοήθεια στο σπίτι», έως τους φορολογικούς μηχανισμούς, την αστυνομία και τις ΔΕΚΟ, δεν είναι παρά τα προανακρούσματα της πλήρης ιδιωτικοποίηση του κράτους. Οι εταιρείες συμβούλων, οι Γερμανοί επενδυτές, καραδοκούν για να αγοράσουν σε τιμές ευκαιρίας και με τα απαραίτητα βέβαια «δωράκια» το σύνολο του πλούτου αυτής της χώρας. Όμως, η πιο σημαντική συνέπεια αυτού είναι ότι έτσι θα υπονομευτεί οποιαδήποτε δυνατότητα ανάπτυξης στο μέλλον.

Γι’ αυτό και το ζήτημα σήμερα μπαίνει για όλους μας με ένα απλό όσο και αμείλικτο τρόπο: ή αυτοί ή εμείς.

Μήνυμα των Συναδέλφων Βαγγέλη Λαγού και Γιώργου Σταφυλάκη

Προτάσεις για περαιτέρω δράση ενόψει της ψήφισης του νομοσχεδίου για μισθολόγιο-βαθμολόγιο-εφεδρεία.

Η ιστορία σαρκάζει άγρια καθώς οι εκσυγχρονιστές-μεταρρυθμιστές-αντεξουσιαστές-στην-εξουσία κατεδαφίζουν τα ίδια τους τα οικοδομήματα, αφού το νέο μισθολόγιο-βαθμολόγιο και η πολιτική των απολύσεων έρχονται να αποδομήσουν τον ίδιο τον θεσμικό πυρήνα του εκσυγχρονιστικού προγράμματος για τη δημόσια διοίκηση κατά την τελευταία 25ετία. Εξευτελίζουν μισθολογικά και βαθμολογικά (δηλαδή επαγγελματικά) όσους προσελήφθησαν με βάση τα προσόντα τους και με αδιάβλητες διαδικασίες (προσληφθέντες μέσω ΑΣΕΠ και απόφοιτοι ΕΣΔΔ - ΕΣΤΑ), ενώ, εκτός των άλλων, εντελώς παράλογα, οδηγούν στην απόλυση ακόμη και αυτό το πιο παραγωγικό και εκσυγχρονιστικό τμήμα του προσωπικού.

Είναι νομίζουμε σήμερα ανάγκη να δράσουμε για να αποτρέψουμε την επιχειρούμενη αντιμεταρρύθμιση. Για το σκοπό αυτό προτείνουμε μέχρι την ψήφιση του ν/σ:Είναι νομίζουμε σήμερα ανάγκη να δράσουμε για να αποτρέψουμε την επιχειρούμενη αντιμεταρρύθμιση. Για το σκοπό αυτό προτείνουμε μέχρι την ψήφιση του ν/σ.

1) να συντονιστούμε άμεσα με συναδέλφους προσοντούχους που έχουν προσληφθεί μέσω ΑΣΕΠ κα να οργανώσουμε διαδοχικές συμβολικές καταλήψεις του ΑΣΕΠ και της ΕΣΔΔ-ΕΣΤΑ. Αυτές μπορούν να γίνουν στις αρχές τις επόμενης εβδομάδας (Δευτέρα-Τρίτη).

2) Να απευθυνθεί εγγράφως το ΔΣ της Ένωσης τόσο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή που χρηματοδοτούσε επί χρόνια την ΕΣΔΔ, όσο και στον ΟΟΣΑ, σε μελέτη του οποίου υποτίθεται ότι βασίζεται η επιχειρούμενη σήμερα «αναδιοργάνωση» του κράτους. Θα άξιζε να μάθουμε αν και αυτοί συμφωνούν με αυτές τις μεθοδεύσεις.

3) Η Ένωση αποφοίτων να αποστείλει ανακοίνωση με την οποία να καλεί όλους τους απόφοιτους αλλά και όλους τους υπαλλήλους με υψηλά προσόντα (μεταπτυχιακά, διδακτορικά) που υπηρετούν σε θέσεις συμβούλων-συνεργατών μελών της κυβέρνησης και των κυβερνητικών βουλευτών, να παραιτηθούν από τις θέσεις αυτές, την επομένη της ψήφισης του ν/σ. Γιατί θα είναι πραγματικά παράδοξο και βαθιά προσβλητικό για κάθε επαγγελματία της δημόσιας διοίκησης το να προσφέρει τις γνώσεις και τη δουλειά του σε εκείνους που θεσμοθέτησαν την απαξίωση και τον εξευτελισμό του.

Επειδή χρόνος είναι λίγος, θα ήταν καλό, αν αποφασιστούν τέτοιες δράσεις να αναλάβει ενεργό ρόλο σε αυτές τόσο το ΔΣ της Ένωσης όσο και ο καθένας μας.

Βαγγέλης Λαγός-Γιώργος Σταφυλάκης

Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011

H εύκολη λύση της εφεδρείας

Τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια πριν, είχα υποστηρίξει ότι η Ελλάδα αποτελεί την τελευταία «σοβιετικού τύπου», χώρα στην Ευρώπη και ότι αυτή η εθνική ασθένεια θα είχε τραγικές συνέπειες. Κρατισμός σημαίνει ότι ενώ έχουμε ένα κράτος (όχι τεράστιο σε σύγκριση με τις χώρες της Ε.Ε) που κυριαρχεί σε όλους τους τομείς και απορροφά τεράστιους πόρους, όχι μόνο δεν παρέχει υπηρεσίες στους πολίτες και επιβάλλει ένα αντιπαραγωγικό, αντιαναπτυξιακό και ταυτόχρονα αντικοινωνικό πλαίσιο. Έτσι, αντί το κράτος ν’ αποτελεί φορέα οικονομικής ανάπτυξης, θεσμικού εκσυγχρονισμού, πρόνοιας, εγγυητή της δικαιοσύνης, της ισονομίας του κοινού καλού και εθνικού συμφέροντος, μετατράπηκε σε όργανο εξυπηρέτησης των επιμέρους συμφερόντων των κυβερνώντων, των συντεχνιών, των κρατικοδίαιτων επαγγελματικών ομάδων και των πελατειακών σχέσεων για την εξασφάλιση του κομματικού συμφέροντος. Αυτό, είχε ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση παθογενειών που χαρακτηρίζουν σήμερα το δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Η πρώτη σοβαρή ασθένεια είναι οι σαθρές και δαπανηρές δομές, η γραφειοκρατία και οι αναποτελεσματικές διαδικασίες. Δεύτερον, το κράτος πάσχει από έλλειμμα ικανών επαγγελματικών στελεχών με ικανότητες διοίκησης και ηγεσίας αφού η εξουσία των οργανισμών συγκεντρώνεται στα πολιτικά, κομματικά και συνδικαλιστικά πρόσωπα. Έτσι δεν εξασφαλίζεται το αποτελεσματικό μάνατζμεντ, η συνέχεια και η συνέπεια της υλοποίησης σχεδίων. Η τρίτη παθογένεια του κράτους αφορά τους ανθρώπους που εργάζονται σε αυτό. Ένα μεγάλο πρόβλημα εδώ είναι η ανορθολογική κατανομή των εργαζομένων. Χαρακτηριστικό όλων σχεδόν των δημόσιων οργανισμών είναι το πλεόνασμα εργαζομένων στα «μετόπισθεν», δηλαδή σε κεντρικές, διοικητικές, υποστηρικτικές και επιτελικές υπηρεσίες, και το έλλειμμα αυτών που εργάζονται στο «μέτωπο», δηλαδή που παράγουν υπηρεσίες και εξυπηρετούν τους πολίτες. Εκτός αυτού, υπάρχει τεράστιο έλλειμμα σύγχρονων συστημάτων Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού (προσλήψεων, προαγωγών, αξιολόγησης, αμοιβών και κινήτρων) που είναι απαραίτητα για την αξιοκρατία, τη δίκαιη αμοιβή, την κινητοποίηση και την ανάπτυξη των εργαζόμενων. Τέταρτο πεδίο ανεπάρκειας τους κράτους, είναι η έλλειψη συστημάτων προγραμματισμού, ελέγχου και δεικτών μέτρησης των επιδόσεων, όπως είναι η παραγωγικότητα, η αποδοτικότητα και η αποτελεσματικότητα. Πέμπτον, οι προηγούμενες ασθένειες οδήγησαν στη δημιουργία της κακής δημοσιουπαλληλικής κουλτούρας ή νοοτροπίας που με τη σειρά της προσδιορίζει ακατάλληλες στάσεις και συμπεριφορές στην πλειοψηφία των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα. Αυτή η κουλτούρα, δεν αφορά την ποιότητα των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα με την ευρεία έννοια.

Πάντα πιστεύω ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι διαφορετικής φυλής Έλληνες. Όμως, δυστυχώς ο κομματισμός και τα όσα προηγηθήκαν είχαν ως συνέπεια, την αλλοτρίωση, τον ευνουχισμό, τη τελμάτωση, την παθητικότητα, την απόσυρση και συνειδητά ή μη συνειδητά την ενστέρνιση της «δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας». Όλα όσα προανέφερα, δεν επέτρεψαν στο κράτος να αναπτύξει την ικανότητα της προσαρμογής και της συνεχούς βελτιωτικής αλλαγής. Παρά τα τόσα εξαιρετικά παραδείγματα και τόσες βέλτιστες πρακτικές άλλων χωρών, το Ελληνικό κράτος δεν αλλάζει, δεν εκσυγχρονίζεται, δεν βελτιώνεται, αλλά χειροτερεύει. Συνεπώς, το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι το μέγεθος του κράτος και ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά το πώς χρησιμοποιείται, το πώς είναι οργανωμένο, το πώς διοικείται, το πώς λειτουργεί, το τι προσφέρει και σε ποιους. Δηλαδή, ότι δεν αποτελεί ουσιαστικό μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας και της επιχειρηματικότητας, εγγυητή της τήρησης των νόμων, της κοινωνικής συνοχής και φροντίδας, κτλ. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε ένα περίσσευμα κρατισμού και ένα τεράστιο έλλειμμα κράτους. Αυτό το πρόβλημα, τις συνέπειες, τις αιτίες του και τις κατευθύνσεις για την αντιμετώπιση του αναλύω στο υπό έκδοση βιβλίο μου «Το Γράμμα της Ελπίδας» εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗΣ.

Με αυτά τα δεδομένα, το μέτρο της εφεδρείας αποτελεί μια εύκολη και ανελέητη λύση. Είναι ανελέητη διότι ανεξάρτητα από το πώς διορίστηκαν οι «έφεδροι» θα έχει δραματικές συνέπειες. Είναι εύκολη λύση, διότι η κυβέρνηση, λόγω έλλειψης βούλησης και ικανότητας, δεν έψαξε να βρει κάποια καλύτερη που, από τη μια, δεν θα οδηγούσε σε αυτό το οδυνηρό μέτρο και, από την άλλη, θα είχε μεγαλύτερη συμβολή στο έλλειμμα από ότι τα 300 εκατομμύρια που θα έχει από τις 30000 «έφεδρους».

Μια πιο ανθρώπινη και ταυτόχρονα πιο αποτελεσματική λύση θα ήταν η ριζική ανακατανομή του ανθρώπινου δυναμικού με βάση τις ανάγκες του κράτους και ιδιαίτερα τις επείγουσες ανάγκες που δημιουργεί το μνημόνιο και η μείωση των ελλειμμάτων. Κατ’ αρχήν, η κυβέρνηση μπορούσε να δημιουργήσει έκτακτους μηχανισμούς για την πάταξη της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής και της δασμοδιαφυγής, επιλέγοντας από τις εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους εκείνους που έχουν τα τυπικά προσόντα (π.χ οικονομικές σπουδές), και μπορούν με ταχύριθμη εκπαίδευση ν’ αποδώσουν. Αν, για παράδειγμα διέθετε, τρεις χιλιάδες τέτοιους υπαλλήλους και τους εκπαίδευε μόνο στον έλεγχο του πόθεν έσχες και αν ο καθένας από αυτούς έκανε μόνο έναν έλεγχο την ημέρα, μέσα σε έξι μήνες θα είχαν ελεγχθεί 360.000 φορολογούμενοι που διαθέτουν μεγάλη περιουσία και δαπανηρά τεκμήρια διαβίωσης. Είμαι βέβαιος ότι τα έσοδα του κράτους με μια τέτοια έκτακτη δράση θα ήταν πολλαπλάσια των 300 εκατομμύρια της εφεδρείας. Ανάλογη δράση μπορούσαν να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν με ταχύτητα για τις εκκρεμείς υποθέσεις στα φορολογικά δικαστήρια, την εισφοροδιαφυγή, τη δασμοδιαφυγή και τον εσωτερικό έλεγχο του κράτους.

Ένα άλλο παράδειγμα, αποτελεί η ενίσχυση με ανθρώπινο δυναμικό της αστυνομίας. Ένα μεγάλο ποσοστό των αστυνομικών ασχολούνται με διεκπαιρεωτική, διοικητική και γραφειοκρατική εργασία. Όλα αυτά μπορούσαν να τ’ αναλάβουν δημόσιοι υπάλληλοι από μετάταξη, ώστε χιλιάδες αστυνομικοί ν’ ασχοληθούν ως μάχιμοι στις δράσεις του αστυνομικού έργου. Αυτό, εκτός από την πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση της συνεχώς ανερχόμενης εγκληματικότητας, θα έφερνε και αρκετά έσοδα λόγω της πάταξης της παρανομίας.

Ανέκαθεν, ήμουν ενάντια στον κρατισμό, στο ρουσφέτι, στις πελατειακές σχέσεις, το κομματικό και συντεχνιακό κράτος. Πάντα πίστευα στο κανόνα 2:2x2=4, δηλαδή, ότι το κράτος έπρεπε να έχει τους μισούς υπαλλήλους, να τους πληρώνει δυο φορές περισσότερα και να έχει τέσσερις φορές υψηλότερη παραγωγικότητα. Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί με τη λύση της εφεδρείας και των απολύσεων. Η μείωση των υπαλλήλων μπορεί να πραγματοποιηθεί ανθρώπινα μέσω των συνταξιοδοτήσεων. Αυτό που προέχει και επείγει είναι η ριζική αναδιοργάνωση του κράτους και η αποτελεσματική αξιοποίηση των εργαζομένων για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων και τη βελτίωση των υπηρεσιών προς τους πολίτες που τόσο ανάγκη τις έχουν σε τούτους τους δύσκολους καιρούς. Δυστυχώς, η ανικανότητα, ο ερασιτεχνισμός, η έλλειψη βούλησης της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος συνολικά μας οδηγούν με συνέπεια στο να γίνουμε μια τριτοκοσμική χώρα.

*Ο Δημήτρης Μπουραντάς είναι συγγραφέας, καθηγητής Μάνατζμεντ & Ανθρώπινου Δυναμικού. Συντονιστής της Κίνησης Πολιτών «Ο κύκλος των χαμένων αξιών».

Πηγή: www.protagon.gr

Πληροφορίες για την Ένωση